ચોરટી

ગુજરાતી ભાષાના પ્રસિદ્ધ વાર્તા સામયિક “મમતા વાર્તા માસિક” ના ઓક્ટોબર, ૨૦૧૭ ના અંકમાં છપાયેલ મારી વાર્તા “ચોરટી” હવે અહીં રજૂ કરું છું.

ગામડાની ગરીબ, અભણ અને વારસાગત મજબૂરીથી ચોરીની આદત ધરાવતી ગુલાબોને શહેરના ભણેલગણેલ અભય સાથે પાંગરેલ પ્રેમની કથા કહેતી આ ‘લવ સ્ટોરી’ છે.

ચોરટી

ગુજરાત મેલ આજે સમયસર સવારે સાત વાગે અમદાવાદ રેલ્વે સ્ટેશનના પ્લેટફોર્મ નં.3 પર આવ્યો. અભય એક હાથમાં સુટકેસ અને બીજા હાથમાં લેપટોપ બેગ લઈને ઉતર્યો અને સ્ટેશનની બહાર તેની રાહ જોઈ રહેલ વિનોદ પાસે પહોંચ્યો.

“ગુડ મોર્નિંગ, સર” શુભ લાભ ફાઈનાન્સ કંપનીના કર્મચારી વિનોદે તેની મુંબઈ હેડઓફીસના સિનીયરનું અભિવાદન કરતાં સુટકેસ તેના હાથમાંથી લઇ લીધી.

“ગુડ મોર્નિંગ, વિનોદ, કેમ છો? મારી રહેવાની વ્યવસ્થા થઇ ગઈ છે ને ?” અભયે ચિંતા વ્યક્ત કરતાં કહ્યું.

“હા હા, સર. તમે બિલકુલ ચિંતા ના કરશો. તમારા જણાવ્યા મુજબ મેં એક નાનો ફ્લેટ ૧૫ દિવસ માટે ભાડે રાખી લીધેલ છે. તેમાં થોડું ફર્નીચર અને જરૂરી સગવડો પણ છે. વળી આપણી ઓફીસથી ઘણે દૂર પણ નથી, એટલે સારું પડશે.” વિનોદે ટૂંકમાં જ પતાવ્યું.

“ગુડ, મને હોટલ કરતાં ભાડાના મકાનમાં રહેવું વધારે ગમે છે. સસ્તું અને સારું, વળી ઘર જેવું પણ લાગે. ચાલો ત્યારે સીધા ત્યાં જ જઈએ.” અભય ખુશ થતાં બોલ્યો.

બંને જણ રિક્ષામાં શ્યામ એપાર્ટમેન્ટ પર પહોંચ્યા. વિનોદે બીજા માળના ૨૦૩ નંબરના ફ્લેટનું તાળું ખોલી અભયનું સ્વાગત કરતાં થોડા સંકોચથી કહ્યું, આવો, સર, આ વન બીએચકે ફ્લેટ છે, વધારે સગવડ તો નથી, પરંતુ….

અભયે હસતાં હસતાં વાત કાપતાં કહ્યું, અરે વિનોદ, મારે ક્યાં આખી જિંદગી અહીં ગુજારવી છે… અને આ ફ્લેટ તો ઘણો સારો લાગે છે.        

વિનોદ અભયને ફ્લેટ બતાવવા લાગ્યો. બેઠક રૂમમાં સોફા, ટીપોય, કાચનું શોકેસ, કાર્પેટ અને બેડરૂમમાં પલંગ, કબાટ, ડ્રેસીંગ ટેબલ જેવી પ્રાથમિક સગવડો હતી. રસોડામાં ગેસની સગડી અને થોડાં વાસણો પણ હતાં. અમદાવાદના વિનોદને નાનો લાગતો ફ્લેટ મુંબઈના અભયને ઘણો મોટો લાગ્યો. તેણે ખૂશ થઈને આટલો સરસ ફ્લેટ શોધી આપવા બદલ વિનોદનો આભાર માન્યો.

વિનોદ ઘેર જવા નીકળતો હતો ત્યાં અભયને યાદ આવ્યું, “અરે વિનોદ, જમવાની અને ઘરઘાટીની શું વ્યવસ્થા થઇ ?

“સર, આપણી ઓફિસમાં એક ભાઈ ટીફીન આપવા આવે છે. એટલે બપોરનું ટીફીન તે ઓફિસમાં આપી જશે અને સાંજે અહીં ઘેર પહોંચાડશે.”

“અને ઘરઘાટી ?”

સર, આ વિસ્તારમાં ઘરકામ કરવા બાઈઓ જ આવે છે. મેં પડોશમાં આવતી બે-ત્રણ બાઈઓને પૂછ્યું હતું, પણ પંદર દિવસ જેટલા થોડા સમય માટે કામ બાંધવા કોઈ તૈયાર થયું નથી. એટલે એમ વિચાર્યું છે કે આપણી ઓફીસના સફાઈ કર્મચારીને કહીશું તો બે-ત્રણ દિવસે એકવાર અહીં આવીને સાફ-સફાઈ કરી જશે. વિનોદે પોતાને ક્ષુલ્લક લાગતા આ મુદ્દાનો આવો તોડ સૂચવ્યો.

અભયને આ સૂચન બહુ ગમ્યું નહીં. પણ તેણે વાત વાળતાં કહ્યું: “વાંધો નહીં, વિનોદ. તમે મારા માટે ઘણી તકલીફ લીધી છે. હવે તમે પણ ઘેર જાઓ. ઓફિસમાં દસ વાગે તો મળીએ જ છીએ.”  

વિનોદના ગયા પછી અભય પલંગ પર આડો પડ્યો. વિનોદને જે રીતે ઘરમાં સફાઈની અગત્ય નહોતી, તે જોઇને અભયને નિશા યાદ આવી ગઈ અને તેનું મોઢું કડવાશથી ભરાઈ ગયું. નિશા, અભયની પત્ની પણ ઘરમાં સફાઈ અંગે એટલી બેદરકાર હતી અને ઘર એટલું ગંદુ અને અસ્તવ્યસ્ત રાખતી કે અભયને ઘરમાં રહેવું જ ગમતું નહીં.

તે સમયે વડોદરા નોકરી કરતા અભયે લગ્ન કર્યા પછી નિશાને દિલ ફાડીને પ્રેમ કર્યો હતો, પણ તે નિશાનો પ્રેમ ક્યારેય પામ્યો નહીં. આમ તો બંનેનાં માતાપિતાની હાજરીમાં મુલાકાત ગોઠવીને એકબીજાને પસંદ કરીને લગ્ન કરેલ હતાં. વળી અભય ઉંચો, દેખાવડો અને કસરતી શરીરવાળો હતો. સાથે સાથે ઉચ્ચ અભ્યાસ, સારી નોકરી ઉપરાંત ભલો સ્વભાવ પણ હતો. છતાં અકળ કારણોસર બે વર્ષના લગ્નજીવન દરમ્યાન નિશા સતત તેની ઉપેક્ષા કરતી રહેતી હતી. અંતે એક દિવસ નિશા તેના જૂના પ્રેમી સાથે ભાગી ગઈ, ત્યારે બધો ભાંડો ફૂટ્યો. શુભચિંતકોની સમજાવટ પછી પણ નિશા પાછી આવવા તૈયાર ન થઇ, એટલે અભયે દુખી હ્રદયે સામાજીક રસમ મુજબ છૂટાછેડા લઇ લીધા. આ દુખદ ઘટનાની અભય પર એટલી અસર થઇ કે તેણે વડોદરા શહેર જ છોડી દઈ મુંબઈ હેડઓફીસમાં ટ્રાન્સફર કરાવી લીધી. હવે ત્રણ વર્ષથી અભય એકલો જ મુંબઈ રહેતો હતો.

અચાનક અભયની નજર ઘડિયાળ પર પડી તો ખ્યાલ આવ્યો કે આઠ વાગી ગયા છે. કડવી યાદો ભૂલાવીને તે ચા-નાસ્તો કરવા બહાર નીકળ્યો. સોસાયટીની નજીકમાં કોઈ રેસ્ટોરન્ટ દેખાયું નહીં. પરંતુ થોડે દૂર એક કરિયાણાની દુકાન દેખાઈ. ત્યાંના પ્રૌઢ દુકાનદાર રામઅવતાર પાસેથી અભયે દૂધ, બ્રેડ, બિસ્કિટ, વેફર્સ, ચા, ખાંડ વિગેરે ખરીદી લીધાં. વાતવાતમાં અભયે રામઅવતારને કામવાળી બાઈ માટે પૂછ્યું, તો તેણે તપાસ કરી રાખશે તેમ જણાવ્યું.

અભય ત્યાંથી પાછો નીકળવા જતો હતો, ત્યાં રામઅવતારે રસ્તા પરથી પસાર થતી એક સ્ત્રીને બૂમ પાડી: અરે ગુલાબો, અહીં આવજે ને.   

ગુલાબો પચીસેક વર્ષની વયની ભીનેવાન અને ભરાવદાર શરીરવાળી અલ્લડ યુવતી હતી. ઘેરા લીલા રંગની ઓઢણી લહેરાવતી અને ચહેરા પર રમતિયાળ સ્મિત ફરકાવતી ગુલાબો તરત જ દુકાનમાં આવી: ચ્યમ, શેઠ ?

“જો, આ સાહેબને પંદર દિવસ માટે ઘરકામ માટે બાઈ જોઈએ છે, તો તું કામ કરીશ ?”

“હોવે”

અભયે ગુલાબોને ઘરમાં સાફ-સફાઈ, કપડાં, વાસણ વિગેરે કામ કરવાનાં છે તે સમજાવ્યું. ગુલાબોએ હા પાડી એટલે રામઅવતારને વચ્ચે રાખી અભયે મહેનતાણું નક્કી કરી લીધું અને સરનામું બતાવીને સાંજ સવાર બે વખત આવવાની સૂચના પણ આપી દીધી.

ગુલાબો નીકળી એટલે અભય પણ જતો હતો, ત્યાં રામઅવતારે તેને રોક્યો: “સાહેબ, ગુલાબો કામ તો સરસ કરશે, પરંતુ ધ્યાન રાખજો, કેમ કે તે ચોરટી છે.”

“એટલે?” અભયને સમજણ પડી નહિ.

“એટલે કે ગુલાબો એવી કોમની છે કે જેમનો ચોરી કરવી એ વંશપરંપરાગત ધંધો છે. એટલે કિંમતી સામાન જરા સાચવીને રાખજો.”

કામવાળી બાઈ સહેલાઈથી મળી જવાથી ખૂશ થયેલો અભય આ વાત સાંભળીને થોડા વિચારમાં પડ્યો. એટલે રામઅવતારે વાત વાળતાં કહ્યું: સાહેબ, આમ તો ગુલાબો બિચારી દુખિયારી બાઈ છે. લગ્ન પછી બે જ વર્ષમાં ધણી અકસ્માતમાં ગુજરી ગયો. તેના દુઃખમાંથી બહાર આવે તે પહેલાં સાસરીયાઓએ તેને ખરાબ પગલાંની કહીને કાઢી મૂકી. તે પછી પિયરવાળાંઓએ એક મોટી ઉંમરના બીજવર સાથે તેનાં લગ્ન કરાવી દીધાં. પરંતુ તે ધણી દારૂડિયો અને શંકાશીલ હતો અને ગુલાબોને મારઝૂડ કરતો હતો. એટલે ગુલાબો તેને છોડીને અહીં તેની માસીને ઘેર આવતી રહી છે અને હવે છૂટક મજૂરી કરે છે. આ તો ગુલાબો મારા ગામની છે, એટલે હું બધું જાણું છું. તમારું કામ મળશે તો તેને થોડી મદદ પણ મળશે. બિચારીની ચોરટી હોવાની છાપથી તેને કામ મળતું નથી. એમાં ને એમાં મારા કરીયાણાના બીલના ય દસ હજાર ચડી ગયા છે.

રામઅવતારની ભલામણથી અભયે મન મનાવ્યું કે પોતાની પાસે એવો કોઈ કિંમતી સામાન તો છે નહિ અને પોતાના પાકીટનું તો પોતે ધ્યાન રાખી શકશે, તેથી વાંધો નહીં આવે.

અભયે ઘેર આવીને ચા નાસ્તો કર્યો, ત્યાં બેલ વાગી અને સાથે ગુલાબોનો અવાજ પણ સંભળાયો: સાયેબ, ખોલો, ગુલાબો આવી સે.”

અભયે બારણું ખોલ્યું. ગુલાબો અભયની બાજુમાંથી સરકીને રસોડા તરફ ગઈ, ત્યાં અભયને કંઇક આછી સુગંધ આવી. અભયને થયું, ગુલાબો સેન્ટ છાંટીને આવી કે શું? પણ તરત જ મનોમન હસવું આવ્યું: બિચારી માંડમાંડ ઘર ચલાવે છે, તેમાં પાછું સેન્ટ ક્યાંથી લાવે ! સુગંધ તો બીજે ક્યાંકથી આવી હશે.

અભયે સોફા પર બેસીને છાપું વાંચવાનું શરુ કર્યું. ગુલાબો સાવરણી લઈને બેડરૂમમાં સફાઈ કરવા ગઈ. અભયે બેડરૂમ તરફ જોયું તો ડ્રેસીંગ ટેબલના અરીસામાં ગુલાબોનું પ્રતિબિંબ દેખાયું, જેમાં તે બેડરૂમમાં લટકાવેલ પેન્ટનાં ખિસ્સાં ફંફોળતી હતી. પહેલેથી સાવચેત બનેલ અભયને તે જોઇને હસવું આવ્યું, કારણકે તેણે તેનું પાકીટ આગળના રૂમના શોકેસમાં પોતાની નજર સમક્ષ જ રાખ્યું હતું.

-*-

રાત્રે નવ વાગે ગુલાબોએ બેલ વગાડી એજ રીતે બુમ પાડી. બારણું ખોલતાં અભયને ફરી એવી જ સુગંધ આવી. અભય થોડું આશ્ચર્ય પામી સોફા પર લેપટોપ લઇને બેઠો. ગુલાબો રૂમમાં ફર્નીચર લૂછી રહી હતી. ત્યાં અભયના મોબાઈલ પર મુંબઈથી બોસનો ફોન આવ્યો. બોસનો અવાજ બરાબર સંભળાતો નહોતો, એટલે અભયે બારી તરફ જઈને વાત કરી. એટલામાં ગુલાબો સફાઈ પૂરી કરીને વાસણ ઘસવા રસોડામાં ગઈ.

અચાનક અભયનું ધ્યાન ગયું કે શોકેસમાં મૂકેલા તેના પાકીટની જગ્યા બદલાઈ છે. તેણે દોડીને પાકીટ ઉઠાવીને જોયું તો તેમાં રાખેલ રૂપિયા વીસ હજાર, બે હજારની દસ નોટો, ગુમ હતી. ક્ષણભર તો અભય હતપ્રભ બની ગયો. રૂમમાં પોતાની હાજરી હોવા છતાં અને માત્ર બે મિનીટ માટે ફોન પર વાત કરતાં ધ્યાનભંગ થવા દરમ્યાન ગુલાબોએ વીસ હજાર સેરવી લીધા હોય એ અભયના માન્યામાં આવતું નહોતું. પણ આ ઘણી મોટી રકમ હતી, પૈસા ગુમ થવાનું બીજું કોઈ કારણ નહોતું અને ગુલાબો હજુ ઘરમાં જ હતી, એટલે અભયનો ગુસ્સો ફાટી નીકળ્યો અને એણે જોશથી બુમ પાડી: ગુલાબોઓઓ… અને રસોડા તરફ દોટ મૂકી.

અચાનક બુમ સાંભળી ગુલાબો જરા ગભરાઈને બહાર આવી: ચ્યમ, સાહેબ !

પરંતુ ગભરાટ અને ઉતાવળમાં તે તેનું ઓઢણું સરખું કરવામાં થોડી મોડી પડી. એમાં નજીક આવી ચૂકેલા અભયને ગુલાબોના બ્લાઉઝની આરપાર બે હજારની નોટોનો ગુલાબી રંગ દેખાઈ ગયો. મરણીયા થયેલા અભયે એક જ ઝડપે બ્લાઉઝની અંદરથી નોટો ખેંચી લીધી અને જોરથી બરાડ્યો: સાલી, ચોરટી !!!!

છોભીલી પડેલી ગુલાબો એકદમ રસોડામાં જતી રહી અને અભય બેડરૂમમાં ઘૂસી ગયો. પૂરા પૈસા પાછા મળી જવાથી આનંદિત થયેલા અભયે નોટોની થોકડીને ચૂમી લીધી, તે સાથે જ એક માદક સુગંધ તેના નાકમાં પ્રવેશી ગઈ. આશ્ચર્યચકિત થયેલા અભયે ફરીથી નોટો સુંઘી જોઈ, તો મનને તરબત્તર કરતી સુગંધ ફરી પ્રસરી રહી. હવે અભયનું ધ્યાન ગયું કે બે દિવસથી ગુલાબો પોતાની નજીકથી પસાર થાય ત્યારે જે સુગંધ આવતી હતી, તે આ જ સુગંધ હતી.       

અભય ફરીફરી આ સુગંધ માણતો રહ્યો અને તે સાથે જ તેનો ગુસ્સો ઓસરવા લાગ્યો. રસોડામાંથી વાસણ ઘસવાના અવાજ સાથે ગુલાબોના રડવાનો મંદમંદ અવાજ પણ સંભળાતો હતો. હવે ઠંડા પડેલા અભયને ખ્યાલ આવ્યો કે ગુલાબોએ તો તેના વારસાગત કુસંસ્કારને લીધે ભૂલ કરી, પણ પોતાના જેવા સજ્જન માણસે એક સ્ત્રી સાથે આટલું બેહૂદું વર્તન કરીને તેથી પણ મોટી ભૂલ કરી છે.

અભય મનોમન પસ્તાવો કરતો હતો ત્યાં ગુલાબોનો ધીમો રડમસ અવાજ આવ્યો: સાયેબ, મું જઉં.

અભય તરત જ રૂમમાંથી બહાર આવ્યો અને ગુલાબો પાસે જઈને તેને સાંત્વન આપવા તેના ખભા પર હાથ મૂકી શાંતિથી કહ્યું: ગુલાબો, મને માફ કરજે. મેં તારી સાથે ઘણું ખરાબ વર્તન કર્યું.

ગુલાબોએ બંને હાથ હલાવી ઢીલા અવાજે કહ્યું: ના ના સાયેબ.

અભયે ગુલાબોના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લઇ ફરી લાગણીશીલ અવાજે માફી માગી: ના ગુલાબો, મારી ભૂલ થઇ છે. મારે શાંતિથી કામ લેવું જોઈતું હતું.

ચોરી કરનારને સજા કરવાને બદલે ચોરની માફી માંગતા અભયનો લાગણીશીલ અવાજ સાંભળી ગુલાબો ફરી રડી પડી: સાયેબ, સોરી કરીને મેં જ ભૂલ કરી સે. મું જનમની સોરટી સું. મુંને તો જેલમાં ઘાલવી જુએ.

અભયે ગુલાબોને સમજાવી: જો ગુલાબો, સમય અને સંજોગો માણસને ઘણીવાર ખોટું કામ કરાવે છે. તો જે કંઇ બની ગયું તેને આપણે બંને હવે ભૂલી જઈએ.

બે બે ધણીઓની ગુલામી કરી ચૂકેલી ગુલાબોની નજરમાં પુરુષનો અનુભવ એટલે બરાડા પાડતો, ગાળો કાઢતો, માર મારતો, શરીર પીંખી નાખતો અને બળજબરી કરતો હોય એવો જ રહ્યો હતો. તેને બદલે લાગણીશીલ અવાજે પોતાની માફી માંગતો, કોમળતાથી હાથ પસવારતો અને મૃદુતાથી સમજાવતો પુરુષ જોઇને ગુલાબો ભાવવિભોર થઇ ગઈ અને પોતાનું માથું અભયની દ્રઢ છાતી પર મૂકીને ફરી રડવા લાગી.

અભય ગુલાબોના માથા અને પીઠ પર હાથ ફેરવીને તેને શાંત કરવાનો પ્રયત્ન કરવા માંડ્યો, પણ ગુલાબો રડતાં બંધ ના થઇ. પરંતુ જેવી ગુલાબો વધુ નજીક આવી, એટલે અભયને ફરીથી પેલી માદક સુગંધ આવવા લાગી. એટલે અભયને સૂઝયું કે વિષય બદલીને ગુલાબોનું મન બીજે વાળવાથી તેને શાંત કરી શકાશે.

એટલે તેણે પૂછ્યું: અરે ગુલાબો, તું સેન્ટ કયું વાપરે છે?

અચાનક પૂછાયેલા પ્રશ્નથી મૂંઝાયેલ ગુલાબો રડવાની વચ્ચેથી બોલી: ચેવું શેન્ટ, સાયેબ?

“બે દિવસથી તું બાજુમાંથી પસાર થાય છે ત્યારે મને બહુ મસ્ત સુગંધ આવે છે. એટલે તું સેન્ટ કે બીજી કોઈ સુગંધી વસ્તુ લગાવતી હોય તેવું લાગે છે.”

થોડી શાંત થયેલી ગુલાબો બોલી: અમારે મજૂરને વળી શેન્ટ શાનાં હોય! હું કરવા ગરીબ માણહની મશ્કરી કરો સો, સાયેબ.              

“અરે ગુલાબો, મશ્કરી નથી કરતો. સાવ સાચું કહું છું.” આમ કહીને ખાત્રી કરવા અભય ગુલાબોના ખુલ્લા ખભાની નજીક નાક લઇ ગયો, ત્યાં તે જ સુગંધ તીવ્ર બનીને અભયના શરીરમાં વ્યાપી રહી. આ સુગંધ શાની છે અને ક્યાંથી આવે છે, તે પામવા અભયે ગુલાબોનો બીજો ખભો, કપાળ અને બંને હાથ પણ સુંઘી જોયા. આ બધેથી પણ તે જ સુગંધ આવતી જોઇને હવે અભયને ખાત્રી થઇ કે તેને જે સુગંધ આવે છે તે ગુલાબોના શરીરની જ એટલે કે તેના પરસેવાની ગંધ છે, જે તેના તનબદનને ઉત્તેજિત કરી રહી હતી.

ગુલાબો તો ફાટી આંખે જોઈ જ રહી હતી કે સાયેબ શા માટે તેના ખભા અને હાથ સુંઘી રહ્યા છે. પરંતુ તેનો એક ફાયદો થયો કે તે રડવાનું ભૂલીને હળવી બની. પોતાના શરીરને સુંઘી રહેલા અભયના હોઠનો સ્પર્શ પણ તે ક્યાંક અનુભવી રહી, જેનાથી તેના પૂરા બદનમાં ઝણઝણાટી પ્રસરી રહી હતી. હવે સભાન બનેલી ગુલાબો અભયની પકડમાંથી છૂટવાનો પ્રયાસ કરતાં બોલી: સાયેબ, મું જઉં. મારે મોડું થાહે.

“ઉંહું, ભલે થાય.”

લગ્નજીવનનાં સમદુખિયાં હોય એવાં બે જણ એકાંતમાં હોય અને આલિંગનમાં હોય પછી તેમને તરત છૂટાં પાડવાં એ મુશ્કેલ જ નહિ, નામૂમકીન બની જાય છે.

એક કલાક પછી ગુલાબો કપડાં સરખાં કરતાં બોલી: મું જઉં, સાયેબ.

“એક મિનીટ, ઉભી રે.”

અભયે પાકીટમાંથી બે હજારની એક નોટ કાઢી ગુલાબોને ધરી. ગુલાબોએ બંને હાથ ફેલાવી ના પાડી, પરંતુ અભયે ગુલાબોના બ્લાઉઝમાં તે નોટ સરકાવી દીધી. ગુલાબો આંખો મીંચી ગઈ.  

-*-

બીજા દિવસે અભયને ઓફીસ વહેલું જવાનું હોવાથી તે સવારે ઉતાવળમાં તૈયાર થઈને રામઅવતારને ઘરની ચાવી આપીને ગુલાબોને આપવાનું કહીને ઓફીસ ગયો. સાંજે પાંચ વાગે ચા પીતી વખતે અચાનક અભયનું ધ્યાન ગયું કે તેના હાથમાં વીંટી નથી અને તે ચમકી ગયો: ઓ માય ગોડ! મમ્મીએ ભેટ આપેલ હીરાની વીંટી તો પોતે ઉતાવળમાં બાથરૂમમાં જ ભૂલી ગયો છે. જો ગુલાબોએ વીંટી જોઈ લીધી હશે, તો … તો… વીંટી હાથથી ગઈ જ. મારી હાજરીમાં પણ જે સ્ત્રી નોટો સરકાવીને લઇ શકે, તે એકલી હોય ત્યારે સહેલાઈથી મળેલી વીંટી છોડે? અભયે માથું કૂટ્યું.

અભય ફટાફટ રિક્ષા કરીને ઘેર પહોંચ્યો. રામઅવતાર પાસેથી ચાવી લઈને ઘર ખોલ્યું અને લગભગ દોડતો જ બાથરૂમમાં પહોંચ્યો. પરંતુ બાથરૂમમાં વીંટી નહોતી, એટલે નિરાશા અને ગુસ્સાના મિશ્રિત ભાવથી અકળાયેલો અભય ઢીલી ચાલે આવીને સોફામાં પછડાયો.

હવે શું કરવું તે વિચારતો હતો, ત્યાં તેને શોકેસમાં મૂકેલ હાથરૂમાલ પર કંઇક ચમકતું દેખાયું. અભયે ઉઠીને જોયું તો તે પોતાની વીંટી જ હતી! અભય ફાટી આંખે વીંટીને ફેરવી ફેરવીને જોઈ રહ્યો. બાથરૂમમાં ભૂલાઈ ગયેલ વીંટી ડ્રોઈંગરૂમમાંથી મળી, એનો અર્થ એ જ હતો કે ગુલાબોને જ વીંટી મળી અને તેણે જ તે ડ્રોઈંગરૂમમાં સાચવીને મૂકી હતી. હવે અભયને વીંટી મળવા કરતાં ગુલાબોનું હૃદય પરિવર્તન થયું, તે જાણી ઘણો આનંદ થયો.

અભયે ઘરમાં ચોતરફ નજર નાખી, તો ઘર બદલાયેલ લાગ્યું. આખું ઘર અને ફર્નીચર ઘસી ઘસીને સાફ કરેલ હતું. ધોયેલાં કપડાં વ્યવસ્થિત રીતે વાળીને કબાટમાં ગોઠવેલ હતાં. પલંગની ચાદર ખેંચીને ફરી લગાવેલ હતી. ખીંટીએ લટકાવેલ અને પલંગ પર ગમેતેમ ફેંકેલાં કપડાં હેન્ગરમાં લગાવીને કબાટમાં મૂકાઇ ગયાં હતાં. આડાંઅવળાં પડેલ છાપાં, ફાઈલો અને પુસ્તકો વ્યવસ્થિત થપ્પી કરીને મુકાઇ ગયાં હતાં. રસોડામાં વાસણો ચકચકિત હતાં અને યોગ્ય જગ્યાએ ગોઠવાઈ ગયાં હતાં. અભય બધું જોતો ગયો, તેમ ઘરના અણુઅણુમાં તેને ગુલાબોની લગન અને મહેનત દેખાઈ રહી હતી. અભય વિચારી રહ્યો: કેમ સારું કામ ના કરે ! આખા મહિનાના પગાર કરતાં વધારે પૈસા તેને એક જ દિવસમાં આપ્યા છે!  

-*-

હવે અભયને પણ ગુલાબોની યાદ આવી રહી હતી અને તે કાગડોળે તેની રાહ જોઈ રહ્યો હતો. રાત્રે ગુલાબો જેવી આવી, તેવી તેને બારણામાંથી જ ખેંચી લઈને અધીરાઈથી પૂછવા માંડ્યો: કેમ આટલી મોડી આવી?

“ચ્યાં મોડી સું? રોજના ટેમ પર તો સું.”

“પણ તું થોડી વહેલી આવ ને.”

અભય ઘરનું કામ કરતી ગુલાબોની પાછળ પાછળ ફરતો રહ્યો અને કામ પૂરું થયે તેના હાથ પકડી પોતાની પાસે બેસાડી વાતો કરતો રહ્યો. બંને જણ પોતપોતાનાં સુખદુખની વાતો કરતાં કરતાં એકાકાર બની ગયાં. ગુલાબોને જવાનો સમય થયો એટલે અભયે આજે પણ બે હજારની એક નોટ ગુલાબોની આનાકાની વચ્ચે તેના બ્લાઉઝમાં સરકાવી દીધી. ગુલાબો આજે પણ આંખો મીંચી ગઈ, પરંતુ અભય તો જાણે પૈસા ખેંચી લેવાના પોતાના બેહૂદા વર્તનનું પ્રાયશ્ચિત કરતો હોય તેમ ખુશ હતો.   

પછીના દિવસોમાં આ જ સિલસિલો ચાલતો રહ્યો. અભય અને ગુલાબો જાણે એકબીજા વગર ચાલતું ન હોય તેટલાં નજીક આવી ગયાં હતાં. ગુલાબો સવારે વહેલી આવી જતી અને અભય ઓફીસ જાય ત્યારે જ પછી જતી. સાંજે અભય ઓફિસથી આવીને ફ્લેટની બારી ખોલે, તે જોઇને ગુલાબો તરત જ આવી જતી અને મોડી રાત્રે પાછી જતી. બંને જણ ખૂબ વાતો કરતાં. અભય ગુલાબોને છાપામાંથી સમાચાર અને ઘટનાઓ કહેતો, લેપટોપ પર જાતજાતના વિડીઓ બતાવતો અને ફિલ્મો પણ બતાવતો. બંને જણ જાણે સ્વર્ગમાં વિહરી રહ્યાં હતાં.

પરંતુ સમય જતાં ક્યાં વાર લાગે છે? છેવટે અભયને મુબઈ પાછા જવાનો દિવસ આવી ગયો. તે દિવસે અભયને ઓફીસ વહેલું જવાનું હતું, એટલે રામઅવતારને ચાવી આપીને અભય નીકળી ગયેલો. ગુલાબોને તો સાંજે છ વાગે આવવાનું કહી દીધું જ હતું, કારણકે અભયને રાત્રે નવ વાગે નીકળવાનું હતું.

સામાન પેક કરવા માટે અભય પણ સાંજે વહેલો ઘેર આવી ગયો. પરંતુ ઘર ખોલીને જોયું તો તેનો બધો જ સામાન વ્યવસ્થિત રીતે સુટકેસમાં ગોઠવાઈ ગયેલો હતો. અભય મનોમન ગુલાબોની હોંશિયારીની પ્રશંશા કરતો કરતો તેની રાહ જોવા માંડ્યો. પરંતુ આઠ વાગ્યા સુધી ગુલાબો આવી નહિ. એટલે અકળાયેલો અભય રામઅવતારની દુકાને પહોંચ્યો.

રામઅવતારે ચોખવટ કરતાં જણાવ્યું: સાહેબ, ગુલાબોની માને દવાખાનામાં દાખલ કરી છે, તેવા સમાચાર આવ્યા એટલે ગુલાબો તો બપોરે જ ગામડે જવા નીકળી ગઈ છે. દવાખાનાના ખરચ માટે મારી પાસેથી પાંચ હજારનો ઉપાડ પણ લઇ ગઈ છે. હવે તો મારે દસ ને બદલે પંદર પાછા લેવાના થયા. રામ જાણે ક્યારે પાછા આવશે!

અભયે થોડા આશ્ચર્યથી પૂછ્યું: તો તમારા બાકી દસ હજાર ગુલાબોએ હજુ ચૂકવ્યા નથી?

“ના રે ના, સાહેબ, હજી સુધી તો એક પૈસો ય ચૂકવ્યો નથી.”

આ સાંભળી અભય મનોમન મૂંઝાઈ રહ્યો હતો કે ગુલાબોનું દેવું ધ્યાનમાં રાખીને તે દરરોજના બે હજાર લેખે અત્યાર સુધીમાં ત્રીસ હજાર ગુલાબોને આપી ચૂક્યો છે, એટલે ગુલાબો તો ક્યારનીય દેવામુક્ત થઇ ગઈ હશે તેમ માનતો હતો. પરંતુ ગુલાબોએ રામઅવતારને એક પણ રૂપિયો ચૂકવ્યો નથી, વધારામાં બીજા પૈસા ઉધાર લીધા, તો ગુલાબોએ પોતે આપેલ પૈસાનું કર્યું શું? અકળામણમાં માથું ધુણાવતો અભય ગણગણ્યો: આપણા ઋષિમુનીઓ સાચું જ કહી ગયા છે કે સ્ત્રીઓને સમજવી બહુ જ મુશ્કેલ છે!

-*-

અમદાવાદથી મુંબઈ સુધીની મુસાફરી દરમ્યાન અભય ગુલાબો વિષે જ વિચારતો રહ્યો. ગુલાબોનું રમતિયાળ સ્મિત, ભોળો અને નિખાલસ સ્વભાવ, ઉત્સાહથી વાતો કરવાની અને સાંભળવાની અદા અને ભક્તિભાવપૂર્ણ સમર્પણ યાદ કરીને પૂલકિત થતો રહ્યો. સાથે સાથે કેટલાક પ્રશ્નોના જવાબ ના મળવાથી મૂંઝાતો પણ રહ્યો.

ઘેર પહોંચીને અભય સુટકેસ ખાલી કરતો હતો, ત્યાં હાથરૂમાલની થપ્પીમાંથી કંઇક નીચે પડ્યું. ઉઠાવીને જોયું તો અભયની આંખો પહોળી થઇ ગઈ. તે બે હજારની નોટોની રબરની રીંગ ચડાવેલ થોકડી હતી!

આભો બની ગયેલ અભય નોટો ગણીને બડબડી રહ્યો: પૂરા ત્રીસ હજાર! ગુલાબોએ સામાન પેકિંગના બહાને અભયે આપેલ પૂરા પૈસા સુટકેસમાં પાછા મૂકીને પરત કરી દીધા હતા. પૈસાની ખેંચ અનુભવતી અને દેવાના બોજ હેઠળ કચડાતી હોવા છતાં ગુલાબોએ તેમાંથી એક પણ રૂપિયો વાપર્યો નહોતો.

તેનો અર્થ એ કે પોતે ગુલાબોને પરાણે પૈસા આપતો હતો, તે તેને મંજૂર નહોતું? અભયને ખોટું ના લાગે એટલા માટે જ તે પૈસા લેવાનો સ્પષ્ટ ઇનકાર કરતી નહોતી? અણગમતું કાર્ય હોવાથી તે વખતે ગુલાબો આંખો મીંચી જતી હતી? પોતે માનતો હતો કે વધારાના પૈસા માટે ગુલાબો સારું કામ કરતી હતી તે વાત ખોટી હતી? ગુલાબોએ પોતાના સંપૂર્ણ સમય અને શરીરનું સમર્પણ પૈસા ખાતર નહોતું કર્યું? શું ગુલાબો પોતાને દિલ દઈ બેઠી હતી?

આ ખ્યાલ આવતાં જ અભયને બધાજ પ્રશ્નોના જવાબ મળી ગયા. તે પ્રેમભર્યા અવાજે બબડ્યો: સાલી ચોરટી! તેં તો મને જ આખેઆખો ચોરી લીધો!

અભયે ગુલાબોના ભીનેવાન અને ભરાવદાર ગાલ ચૂમતો હોય તે રીતે નોટોની થોકડી ચૂમી લીધી, તે સાથે જ એક ચીરપરિચિત અને મનગમતી માદક સુગંધ અભયના અંગેઅંગમાં વ્યાપી રહી.

-*-*-*-

Advertisements

2 thoughts on “ચોરટી

મારો અભિપ્રાય

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s